اشعار دزفولی { پخش و پلا ا همه جا}
۱۳٩٠/٤/۳٠

سر شو که خو میومه به تیام                          مو بکوردم ساعته کوک سی سبام

که سحر ا خو مو ورسم سی صلاه                     سی قبولی ای  نماز کنم دعا

یه زمونی که گذشت دنگه ی ساعت اومه      به سر ساعت مظلوم دو سو تا بوکس اومه

به خودم زم تشری چه بید ای خو سر اومه      تیه سر یک مو نوندم وخت خو سر اومه؟

یه دو سی مغله موخوردم سی کتی خو بیشتر                    که نورسوم سی نماز برم ثوابی بیشتر

پی دو تا نیتر زونه مو ا خو ورسیدم                 دو سو کاش واش مو کوردم تا نهامه دیدم

لف برق وضو گرفتم که نمازی خونم                     ری به درگاه خدا کنم دعایی خونم

گوومش خدا گرفتار دو سی تا وامم                   سی خرید یه زمینی کتی پیل کم داروم

گوومش قربون نومت مو مخم بعد ای کار                  ضامن معتبری سی کار وام انصار

آخدا شرمندم اما اگر بیسه بووه                 بی وسیله خو ای کارا مشکلم بیسه بووه

می ای فکرا مو بیدم اومه نهام سجاده                 قبله و تسبح و مور و همه چی آماده

بعد تکبیر نیت شروع به خواندن کوردم              به زبون سوره ی حمد و ذکر ایزد کوردم

گفتنه حضور قلبه شرط خوبی نماز                     ار کنی فکری دگه مبا قبول راز ونیاز

کل فکرم می نماز بید که ایسون چه وا کنم          مشکل امروزمه پیش کی وا دوا کنم

کرسیه خونه چیه که زونه گفته وا خرم                  کوپن قند و  شکر ا کو مغازه وا گرم

می ای فکرا مو بیدم که ای نماز تموم بی یس      بخدا یه کلمش فکر نکنم قبول بی یس

بگوون ذکر خدا وا رسه تا سقف فلک          هی بدان لعنت بید هر چی که اومه بید ملک

یکیشون گفت که مهدی تو چه خوندی سی خدا                  مین فکر همه چی بیدی بجز ذکر سی خدا

ار مخی خدا گره دسته وری فکری کناد                   قبل تکبیر نیت لعنت شیطونه کناد

ا علی و فاطمه وا ا حسین گر یاری                اوسون دلته ده خدا دگه مکن بی تابی

می قنوتت همه چی گو به گریوه به خدات     سی ظهور صاحب الامر تو فرسن یه صلوات

 

شاعر : باغبان 


ارسال شده توسط رخسار -باغبان در ساعت ٦:۱٠ ‎ب.ظ | نظرات شما ()

۱۳٩٠/٤/٢۸

بحث روز روزگار نامردیه                      همه جا صحبت ا بی وژدانیه

مردی ورسیده دگه ای روزگار                     نامرادی جای حق ماند یادگار

یه زمونی هیچ کسی غصه نداشت             فکری جز زند گیه با عزت نداشت

کار کورد بی درد سر مزی بگرفت          جا ای قصا بی حساب ذکری بگفت

بچشه نونی بدا پاک و حلال                  گپشه کورد بی درد و رنج بی ملال

 بچه قصه بووه و مار بگرفت                  سر قصاشون مگر قصی بگفت

کل تیا پاک و دلا سالم بیدن                       کل مردم کار کن وراحت بیدن

آه و افسوس روزگار خوب گذشت         خوبی و خوشبختی هر چی بید گذشت

ارپیایی هیسی حرف حق زناد                   دم ا داد و عدل حرف حق زناد

کل تیا درده ورت سیلی بکنن                     وشتنت سالم منی خیلی بکنن

نیتا مردم عوض بیسنه دگه                           مردمون لف قدیم نیسن دگه

هر کسی دنبال نون خوردن خوشه            ار حلال و ار حروم گردن خوشه

چشمو هم چشمی فراوونه ایسون                  ذلت و پستی فراوونه ایسون

یه برار ضامن برارش نمبووه                  مین سختی هیچ سراغش نمرووه

یه تعارف خشک خالی که بکنه                       آبرو هر چی براریه بره

ارزش آدم ایسون به مالشه                      مالشه گر سگ محلی حالشه

طاقت و صبر هیچ نموند ور آدمون            روز بی غشقی نموند ور مردمون

هر که ایسون چار قرش دید ور خودش             چن خدایی ادعا میا سرش

چا تری کلومی حرف ورش زنی                     یا تری پنجا تمن ازش کنی

تا که اسم قرد اووردی توب کنه                   لف قلی تش فوری ورته توفنه

الغرض دنیا خیلی بی وفاس                      هر که دنیا دوسه مثل یه گداس

خوبیا و بدیا کل روون                             می او دنیا گردنامونه بگرن

هر که خوبی کورده روزیشه بدهن               گردن بدکاره لف چوب اشکنن

چار سبای آخره تو مردی کن                      یه دعایی سی فرج مهدی کن

شعر از :باغبان


ارسال شده توسط رخسار -باغبان در ساعت ٩:٢٧ ‎ب.ظ | نظرات شما ()

۱۳٩٠/٤/٢۸

مو مخم شعری گووم پی بر بچ                                   زندگیشون نمبووه بی درد رنج

آدمی او روزی که دنیا میا                                       درد و رنج می ذات او خودشه میا

هر کسی سخته گره دنیانه بینه                                روز خوش می زندگی اصلا نبینه

گفته مولامون علی جمله که گووش                              آدمی ا بهر آسوده نه اومس

ار پیایی هیسی تو گراد ای قصه                                 نون و او بی درد سر نمیا به تله

وری رو کاری کناد بیکار مویساد                              راحتی پیشه مکن بندیر مویساد

بعد هر سختی میایه راحتی                                      مثل پیل و نون بعد کارگری

هی نگو کار نی بابا فکری کناد                                  هر تپه توپیه یه کاری کناد

تا به کی هی خفت خو بس نی دگه                            زور و بازوو په سی کی وندنه

قدر ای جوونیه دونسه باد                                      یا علی گو هم توکل داشته باد

قصه ای مار و بوونه گوش گراد                               ا رفیقی مفتلاهون لک ولاد

یه کتی حرکت کنی برکت میا                                    روزی حلال سر سفرت میا

مار و بووت تا دیدن کار کنی                                   وختی دیدن خوننه تو بچرخنی

فوری فکر دختری به افتکن                                      آسیناشونه سیت بالا بزنن

تا تیه سر یک ونی عروسیه                                       در حقیقت اول زندگیه

پی توکل ور خدا زندگی کن                                       زندگیته تا ابد پر شادی کن

موقع سختی خدا صبری دهات                                   تنی پر سلامت و صحت دهات

شعر: باغبان


ارسال شده توسط رخسار -باغبان در ساعت ٩:٢٤ ‎ب.ظ | نظرات شما ()

۱۳٩٠/٤/٢٦

دوستانی که شعر دزفولی دارن می توانند اشعار خود را در این وبلاگ با نام خودشان بگذارند . اشعار خود را برای ما ایمیل کنید


ارسال شده توسط رخسار -باغبان در ساعت ۱٠:٢۱ ‎ب.ظ | نظرات شما ()

۱۳٩٠/٤/٢٦

خوشا دسپیل او ری مردمونش/مخم دلمه زنم کلشه به نومش

خوشا ور مردمونه با نجابت/که مه دلمن همیشه تا قیامت

خوشا دسپیل و او اووه کلونش/که ار بینیش دلت افته به دومش

خوشا دسپیل و او بازار قدیمش/که ای بیته مو کوردم تقدیمش

خوشا صحرابدر تا خوده رودبند/که ا دیریش چطور یه جابووم بند

دلم تنگه سی او کیچه چپیلون /رووم بالا ا او پلا بچیلون

دلم تنگه سی شمس اوا و باغش/مو ارووم نمگره دلم ا داغش

مو وا ایم دسپیل ناتلنگم /مو ادیریه دسپیل غنگه ونگم

دلم هر شوبگره سیش بهونه/مو وا ایم رووم تا پل کونه

دله شاعر که ای شعره نوشته/خودش دونه که دسپیل چی بهشته

شاعر:ناشناس

منبع:www./sarzaminegarm2008.blogfa.com


ارسال شده توسط رخسار -باغبان در ساعت ۱٠:۱٢ ‎ب.ظ | نظرات شما ()

۱۳٩٠/٤/٢٦

چه خوش گفت دِزسبیلی ِ پیرمرد               سخن اَ گذشته به صد آه و درد

عجب مِنِِه دزسبیل صفا بید زیاد               هوا و غذا خوب،دلامون چه شاد

خروسونِِ گفتِن سحر گَه اذون                  همه بیارِ بیسم اَ زیرو اَ بوُن

سحر فرنیوُ بَحتییِه نوُنِ گرم                      تَنا سالمُ خوش،مِجازامون نرم

نهارمون خیار و کُتی نون پیاز                    بجز وَر خداوند نداشتِم نیاز

کَمی اُو پیُوزی کَمی شیر گُو                   هَه شُوم بید سحر کُلِ رفتم دِرو

هَمه زندگیموُن قناعت گری                     نبید مِنه مردم شرارت گری

خُوَشا تَلمِ خرما،خُوشا نون خیار               فقیرُ غنی هیچ نَبیدن دیار

مُعادش بِخَوردِم پنیر زَردَلی                      غذا کِی بِخَوردِم سَرِ صندلی

اَ سوسیس و کالباس کِی بید خبر            اَ پیتزا و چیپس و پفک نوم مَبَر

دِگَه کی بخَوُر شوم شوُ اُو عَدَس             دِگَه کی بوَنَ احترامِهِ به کَس

دِگَه نِه دِلا مِهرَبُون لِف قدیم                    حتی احترامِ گَپُون لِف قدیم

بیایِه عزیزون هَمه یَه نفس                      بِه غیرَ خدا ری نَه آرِم به کس

تَرَحم کُنِم کُلُمون وَر هَم دِگَر                    نَه اَ ری ریایی اَ مِنِه جگر

اگر رَحم نَمایِم خُمون وَر خُمون                خدا غرقِ رحمت کُنَه کُلِمون

خدایا تو ایرانَ آباد کُن                               دِلِ رهبَر و مِلَتَ شاد کن

                                                                   
شاعر: آقای آ رحیم نادریان

 


ارسال شده توسط رخسار -باغبان در ساعت ٩:٥٠ ‎ب.ظ | نظرات شما ()

درباره ما
با سلام به شما بازدید کننده عزیز. این وبلاگ برای حفظ و توجه به زبان و لهجه دزفولی ایجاد شده و امید است که با نظرات و پیشنهادات خود ما را در این راه کمک کنید . لحظات خوشی را برای شما ارزومندیم
منوی اصلی
موضوعات مطالب
آرشیو مطالب
نویسندگان
آمار و امكانات
تعداد بازدیدها :
افراد آنلاین :